Pies osiąga wielkość od pięćdziesięciu jeden do pięćdziesięciu ośmiu cm, natomiast suka od czterdziestu sześciu do pięćdziesięciu trzech cm. Samiec waży od piętnastu do dwudziestu dwóch kg, suka od dwudziestu do dwudziestu ośmiu. Przeciętna długość życia owczarka australijskiego wynosi od dwunastu do piętnastu lat.Średniej długości sierść owczarka australijskiego jest prosta lub falista w różnych kolorach. Dłuższa sierść występuje na głowie tworząc grzywkę i na nogach tworząc tzw. portki. Maść czarna występuje jako tylko czarna, czerń z bielą, czarno-biały z podpaleniami lub czarny z podpalaniami lecz bez białych znaczeń. Kolor czerwony występuje jak cały czerwony, czerwono-biały, albo czerwono-biały z podpalaniami. Blue merle dzieli się na marmurkowy z bielą i podpaleniami, bez białych łat i podpaleń, z białymi plamami, ale bez podpaleń oraz z podpalaniami, ale bez bieli. Tak samo sprawa ma się z red merle, tylko zamiast niebieskiego występuj czerwień.

Również oczy owczarka australijskiego mogą mieć różny kolor: od złotych, przez bursztynowe, piwne, brązowe do zielonych i niebieskich. Rasa może mieć także każde oko w innym wymienionym kolorze. Na ogół owczarki o umaszczeniu czerwonym posiadają bursztynowe oczy, a o umaszczeniu czarnym mają brązowe. Zdarza się, że niektóre szczenięta rodzą się z cząstkowym ogonem. W takich przypadkach często kopiuje się tą cześć ciała, ale nie jest to wymóg.
Rasa ta potrzebuje dużo ruchu i aktywności psychicznej, ponieważ uwielbiają sport, ruch i pracę. Jeżeli nie jest to dopilnowane, potrafią sprawiać kłopoty. Mocno przywiązują się do opiekuna nieodstępując go na krok i wciągają się w życie rodziny, lecz potrafią być niepewne w stosunku do nieznajomych.

Jeżeli chodzi o choroby, to przed kupnem owczarka australijskiego, powinno się poprosić o badania rodziców szczeniaka w stronę dysplazji, chorób oczu i padaczki. Pies ten powinien być dwa razy na tydzień czesany.

Przeciętny pies waży od trzydziestu pięciu do trzydziestu ośmiu kg i osiąga wysokość od pięćdziesięciu sześciu do pięćdziesięciu siedmiu cm. Natomiast suka waży od od trzydziestu do trzydziestu trzech kg i osiąga wysokość pięćdziesięciu czterech do pięćdziesięciu sześciu cm. Labrador retriever charakteryzuje się mocną, zwartą budową z szeroką czaszką i klatką piersiową. Kończyny tylni ma szerokie i silne. Z tyłu głowy ma średniej wielkości mocno przylegające do głowy uszy, z przodu inteligentne oczy o brązowym lub orzechowym kolorze. Ma również bardzo mocne zęby z tak zwanym nożycowym zgryzem. Posiada także dosyć krótką, gęstą, prostą, mocno przylegającą i twardą w dotyku sierść o czarnym, czekoladowym lub biszkoptowym (od bladego do mocno rudego) kolorze.

Labrador jest bardzo energicznym psem lubiącym zabawę zarówno z innymi psami, jak i z dziećmi. Uwielbia również pływać, jest silny i wytrzymały. Jest lojalny i przywiązuje się do właścicieli, lecz należy uważać, ponieważ zdarzają się próby dominacji. W związku z jego ruchliwością należy codziennie go wyprowadzać lub wypuszczać na ogrodzony teren, inaczej grozi mu otyłość i nadpobudliwość. Nadwaga może prowadzić do choroby stawów, czasem zdarza się śmiertelny w skutkach skręt żołądka.

Obecnie labradory pomagają również policji do wykrywania narkotyków, a staży pożarnej do szukania miejsc podpaleń. Służą w ratownictwie górskim i wodnym i jako przewodnicy ociemniałym. Ponadto wykorzystywane są w terapiach chorych i w sportach kynologicznych

Buldog francuski jest małym pieskiem o mocnej, przysadzistej budowie i krótkim ogonku. Osiąga wzrost od dwudziestu trzech do trzydziestu cm, waży od ośmiu do czternastu kg. Ma dużą, kanciastą głowę zakończoną obfitymi i sterczącymi uszami. Sierść miękka i przylegająca z krótkim włosem. Występuje we wszystkich odcieniach barwy płowej od beżowego do czerwieni. Dopuszczalne są pręgowane i z dodatkiem bieli. Zdarzają się również całkowicie białe. Buldog francuski jest miłym, mądrym, łagodnym i przymilnym pieskiem. Jest stworzony dla rodzin z dziećmi, ponieważ jest skory do zabawy, lubi pieszczoty. Uwielbia być w centrum zainteresowania, dlatego też idealnie nadaje się dla starszych ludzi, którzy mają czas go rozpieszczać. Jest lojalny, bardzo przywiązuje się do swojej rodziny i czuje się szczęśliwy tylko przy swoich opiekunach. Nie wymaga dużo ruchu, mało szczeka, więc nadaje się również dla mieszkańców bloków. Podsumowując łatwo przystosowuje się do danej sytuacji i warunków. Lubi również towarzystwo innych zwierząt.

Rasa ta nie wymaga dużo pracy i zabiegów pielęgnacyjnych, jest czysta i prawie nie linieje. Łatwo pielęgnować sierśc. Ze względu na krotki pyszczek należy faldę na czole i oczy utrzymywać w czystości. Ma bowiem skłonność do chorób oczu i skóry, a także problem z alergiami pokarmowymi. Ze względu na to trzeba również pamiętać latem o zacienionym miejscu i stałym dostępie do picia.

Buldoga francuskiego stosunkowo łatwo wytresować, nie ma skłonności do niemiłych przyzwyczajeń. Jak już wspomniano nie potrzebuje zbyt dużo ruchu, na spacery chodzi chętnie jeżeli jest ze swoimi opiekunami. Wystarczą mu krótkie przechadzki w pobliżu domu.
Są bardzo wrażliwe i wyczulone na ton głosu, wyczuwają niemiłą atmosferę wśród domowników.

Przeciętny pies osiąga wysokość od dwudziestu siedmiu do trzydziestu cm, natomiast suka od dwudziestu pięciu do dwudziestu ośmiu cm. Bolończyk waży od dwóch i pół do czterech kg. Ogólnie jest to mały pies o zwartej, krępej budowie, prostym grzbiecie i szerokiej klatce piersiowej. Posiada zarówno czarne oczy jak i nos. Sierść mimo, że sztywna jest miękka i puszysta w dotyku. Włos jest długi, bardzo podobny do włosów biszona kędzierzawego. Rasa ta występuje w trzech kolorach maści: czerń, brąz i biel. W przypadku białego dozwolony jest kremowy odcień na uszach.

Bolończyk jest bardzo spokojnym, przyjaznym, zrównoważonym i myślącym pieskiem. Polecany dla rodzin z dziećmi, ponieważ jest bardzo żywy, wesoły i uwielbia bawić się. Lubi jak wokół niego coś się dzieje, bacznie obserwuje. Jest psem rodzinnym, bardzo oddanym swojemu właścicielowi, uczestniczy w życiu swoich opiekunów. Jest bardzo wrażliwy , bardzo tęskni pozostawiony na kilka dni, co przejawia się tym, ze jest smutny, zadumany i podrażniony. Uwielbia rozpieszczanie i głaskanie do czego jest stworzony jako typowy kanapowiec, należy jednak pamiętać o wychowywaniu od małego.
Bolończyk przywiązuje się również do miejsca zamieszkania, dobrze się czuje nawet w malutkim mieszkanku. Toleruje towarzystwo innych zwierzaków domowych. Powinien być codziennie szczotkowany, co uwielbia i traktuje jako pieszczoty. Należy uważać, żeby nie przekarmić, ponieważ rasa ta ma tendencję do tycia. Lubi spacerować, ale w swoim spokojnym tempie.

Pies osiąga wysokość powyżej osiemdziesięciu cm, suka powyżej siedemdziesięciu cm i waży ponad 50 kg. Ma krótka, gęstą, gładko przylegająca i lśniącą sierść kilku kolorach. Kolor żółty występuje od jasnego do mocno złoto-żółtego. Te same barwy występują u pręgowanego z równomiernie rozłożonymi paskami w kierunku żeber. U arlekina podstawową barwą jest biel, a na niej znajdują się nierównomiernie poszarpane łaty na całym ciele. Przy maści czarnej dopuszcza się białe znaczenia w postaci płatów lub płaszczowe, gdzie czerń pokrywa wierzchnią część tułowia, a biała może być przednia część pyska, szyja, brzuch, nogi i czubek ogona. Przy błękitnej sierści honoruje się białe łaty na piersi i łapach. Zdarza się również siwy kolor zwany merle z czarnymi plamami jak u dalmatyńczyka. Głowa doga niemieckiego powinna być wąska i wydłużona z szerokim czarnym nosem z dużymi otworami zakończona prostokątną kufą. Wysoko osadzone i wiszące uszy są średniej wielkości.

Dog niemiecki porusza się lekko, elastynie i harmonijnie. Ten ogromny, harmonijnie zbudowany i elegancki pies jest opanowany i przyjazny, w pełni zasługuje na miano łagodnego olbrzyma. Jest lojalny, lubi dzieci i mocno przywiązuje się do właścicieli. Jeżeli od małego przyzwyczajany jest do innych zwierząt, to potrafi być tolerancyjny w stosunku do nich. Jest czujny i pełen rezerwy wobec obcych, jeżeli zdarzają się osobniki agresywne, należy je wycofać z hodowli. Dzięki wczesnemu wychowaniu i wytrwałości można nauczyć je posłuszeństwa.

Przynajmniej raz w tygodniu rasa ta wymaga wyczesywania martwych włosów. Podczas wzrostu należy wzmacniać kości i stawy, ponieważ w dorosłym życiu psu zagraża choroba stawów, kości i serca. Powszechnie zdarza się również skręt żołądka, który kończy się zgonem.

Pies osiąga wysokość siedemdziesięciu do dziewięćdziesięciu cm, natomiast suki sześćdziesiąt pięć do osiemdziesięciu cm. Przeciętny bernardyn waży pięćdziesięciu pięciu do stu kg, zdarzają się jednak nawet okazy do stu trzydziestu kg. Jest bardzo wysoki o masywnej i szerokiej budowie. Na początku miał krótką sierść, jednakże po skrzyżowaniu z nowofundlandem powstała odmiana długowłosa. Obecnie mamy więc dwie odmiany: krótkowłosa i długowłosa. Umaszczenie ma białe, czerwone, brązowo-białe i brązowo-żółte lub białe w rude łaty.
Bernardyn wyhodowany został na przewodnika górskiego, by odszukiwał i ratował życie ludziom. Obecnie jest również psem domowym i stróżującym, ponieważ jest bardzo wierny i lojalny. Ponadto idealnie nadaje się do zabaw z dziećmi, albowiem niezależnie od wieku jest bardzo skory do zabawy. Jest również łagodny, serdeczny i bardzo tolerancyjny w stosunku do innych zwierząt i dzieci. Bernardyn jest bardzo inteligentny, jeżeli zostanie dobrze wychowany, to potrafi być nader posłuszny. Mocno przywiązuje się do właścicieli. Jeżeli grozi im jakieś niebezpieczeństwo, potrafi dzielnie stanąć w ich obronie.

Legendarnym bernardynem, który ratował ludzkie życie na przełęczy św. Bernarda był Barry. Podobno uratował czterdziestu ludzi i zginął przy ratowaniu czterdziestej pierwszej ofiary. Ciało Barrego znajduje się w Muzeum Historii Naturalnej w Bernie, a pomnik w Cimetiere des Chiens.

Rasa ta podatna jest niestety na wiele chorób, między innymi dysplazję stawów i śmiertelny skręt żołądka. Dodatkowo podatna jest na choroby uszu, oczy i ślinotok.

Owczarek środkowoazjatycki szczeka rzadko, ale bardzo hucznie, ma bardzo niskie tony. Nie wymaga strzyżenia, powinien natomiast być czesany raz w tygodniu przez dziesięć minut. Jest bardzo popularną rasą, jednakże wymaga obeznanego i odpowiedzialnego właściciela. Nadaje się na prawdziwego obrońcę przed każdym intruzem. Mimo że jest bardzo posłuszny i potrzebuje kontaktu z właścicielami, nie zalecany jest do zabawy z dziećmi. Wymaga codziennie minimum godzinnego spaceru, chyba że wypuszczany jest na ogrodzony teren. Wówczas jednakże może kopać w ogródku. Nie powinien zostawać sam dłużej niż jedną godzinę.

Maltańczyk klasyfikuje się do sekcji biszonów i jest psem do towarzystwa. Bardzo łatwo go wytresować, jest posłuszny i szybko się uczy. Rasa ta jest polecana dla rodzin z dziećmi, ponieważ jest bardzo łagodny, lecz również aktywny. Lubi dzieci i zabawę, a także jest oddany i lojalny właścicielom. Przepada za głaskaniem i przytulaniem, uwielbia zabiegi pielęgnacyjne, zgadza się nawet na ubieranie. Toleruje również ludzi, których nie zna.

Ciekawostką jest, że zamiast sierści ma długie, gęste, błyszczące, jedwabiste, proste i ciężko opadające białe włosy, co jest dość rzadkie u psów. Dlatego też jest to rasa preferowana dla alergików. Aby należycie zadbać o piękna szatę maltańczyka, należy średni raz w tygodniu wykąpać. Mycie zaczynamy zadu, a kończymy na głowie, należy uważać żeby nie zamoczyć nosa i uszu. Po kąpieli suszymy delikatnie suszarką zwracając uwagę, by powietrze nie było zbyt gorące a powiew zbyt mocny. Maltańczyk powinien być również codziennie czesany. Zaczynamy od brzucha, później łapki, grzbiet i pyszczek. By zapobiec niszczeniu i łamaniu włosa – czeszemy po wcześniejszym zwilżeniu wodą z odżywką. Uszy czyścimy przy wejściu do środka mokrym wacikiem, należy również usuwać włosy ze środka ucha, co na szczęście nie boli pieska. Jeżeli chodzi o skracanie pazurków, to najlepiej zostawić to weterynarzowi lub zakładowi pielęgnacji. Oczy przemywamy kwasem bornym lub po prostu zwilżonym wacikiem. Zęby natomiast należy myć miękką dziecięca szczoteczką i pastą dla psów. Sporadycznie powinno się również ostrzyc maltańczyka.

Szczególnie imponująca jest głowa – szeroka i silna, noszona wysoko i dumnie, o uszach stojących, szeroko rozstawionych. Kufa masywna, oczy zawsze brązowe w kształcie migdała, a ogon noszony na grzbiecie, który tworzy piękny pióropusz.

Wspaniałe, podwójne futro, złożone jest z długiego, najczęściej szorstkiego włosa okrywowego i krótkiego, wełnistego podszerstka, który pozwala stawić czoło zimowej pogodzie.

Umaszczenie może być wilczaste, czarne, sobolowe i nawet rude, ale nigdy nie cętkowane ani jednolite. Włos rozjaśnia się aż do białości na kufie, łapach, ogonie, klatce piersiowej i brzuchu. Wyjątkiem jest malamut czysto biały, przyjęty przez wzorzec, ale niezwykle rzadki.

W Polsce pierwszy Alaskan Malamute pojawił się jeszcze przed II wojną światową w domu pisarzy i podróżników Aliny i Czesława Centkiewiczów. Nie ma jednak 100% pewności.
Pierwszy Malamut o udokumentowanym pochodzeniu przybył do naszego kraju dopiero w 1985 roku z Czech do hodowli „Molos” Zbigniewa Grabowskiego. Była to suka CRAZY del Monte.

Wzorzec FCI nr 243 /09. 06.1999/, wersja angielska
ALASKAN MALAMUTE
TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: U.S.A.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
14.08.1996.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies zaprzęgowy.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 1 Nordyckie psy zaprzęgowe.
Bez prób pracy.
WRAŻENIE OGÓLNE : Alaskan malamute, jedna z najstarszych arktycznych rasy psów zaprzęgowych, to pies mocnej, solidnej budowy, z głęboką klatką piersiową, o silnym, dobrze umięśnionym tułowiu. Malamut stoi pewnie na opuszkach łap; dzięki tej postawie, z uniesioną głową i czujnym, wyrażającym zainteresowanie i ciekawość spojrzeniem, sprawia wrażenie aktywnego i dumnego. Głowa szeroka. Uszy trójkątne; przy natężonej uwadze – prosto uniesione. Kufa masywna, bardzo nieznacznie zwężająca się od nasady ku nosowi. Nie może być spiczasta, ani długa; nie może jednak być toporna. Gęsta okrywa włosowa, z grubą warstwą włosa ochronnego, wystarczająco długiego, by osłonić wełniste podszycie. Malamuty mogą mieć rozmaite kolory. Charakterystyczną cechą są znaczenia na twarzoczaszce. Składają się one z czepka na głowie oraz twarzy całkowicie białej, bądź też ze strzałką i/lub z maską. Ogon dobrze owłosiony, noszony nad grzbietem; przypomina powiewające pióro. Malamut musi być psem grubokościstym, o zdrowych kończynach, mocnych łapach, głębokiej klatce piersiowej i silnych barkach; powinien także mieć wszystkie fizyczne przymioty, niezbędne dla sprawnego wykonywania swej pracy. Ruch musi być pewny, zrównoważony, niestrudzony i bardzo wydajny. Z założenia nie jest to pies predestynowany do uczestnictwa w wyścigach zaprzęgów i rywalizacji na czas. Budowa malamuta wyraża siłę i wytrzymałość; wszelkie cechy indywidualnych przedstawicieli rasy, łącznie z temperamentem, które kolidują z osiągnięciem tych celów, powinno uważać się za najpoważniejsze wady.
ISTOTNE PROPORCJE : Głębokość klatki piersiowej stanowi ok. połowę wysokości psa do łopatek; jej najgłębszy punkt znajduje się tuż za kończynami przednimi. Długość tułowia od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do tylnej części miednicy przekracza wysokość w kłębie.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Alaskan malamute jest czułym, przyjacielskim psem, nie należącym do typu „psów jednego właściciela”. To wierny, oddany towarzysz, zachęcony – skory do zabaw, lecz imponujący dostojeństwem po osiągnięciu dojrzałości.
GŁOWA : Szeroka i głęboka, nie toporna czy nieszlachetna, lecz proporcjonalna w stosunku do wielkości psa. O łagodnym wyrazie, wskazującym na czułe usposobienie psa.
OKOLICA MÓZGOCZASZKI :
Czaszka : Szeroka i umiarkowanie wysklepiona między uszami, stopniowo zwężająca i spłaszczająca się na szczycie, w okolicy oczu, zaokrąglająca się w okolicy policzków. Pomiędzy oczami widoczna nieznaczna bruzda. Górna linia czaszki i kufy ukazuje niewielki przełom w miejscu połączenia.
Stop: Płytki.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: We wszystkich odmianach barwnych szaty, z wyjątkiem rudej – czarna pigmentacja nosa, warg i obwódek oczu. U psów rudych dopuszczalny jest kolor brązowy. Dopuszczalny jest jaśniej prążkowany „śnieżny nos”.
Kufa: Duża i masywna w stosunku do czaszki, zwężająca i spłycająca się nieznacznie od miejsca połączenia z czaszką ku nosowi.
Wargi: Ściśle przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie : Szczęka i żuchwa szerokie, z dużymi zębami. Zgryz nożycowy. Przodozgryz i tyłozgryz stanowią wadę.
Policzki: Umiarkowanie płaskie.
Oczy: Ukośnie osadzone. Brązowe, migdałowego kształtu, średniej wielkości. Niebieskie oczy stanowią wadę dyskwalifikującą.
Uszy: Średniej wielkości; w stosunku do głowy – małe. Trójkątnego kształtu, nieznacznie zaokrąglone na brzegach. Rozstawione szeroko na zewnętrznych tylnych krawędziach czaszki, w linii z górnym kątem oka, dzięki czemu uniesione – sprawiają wrażenie odstających od czaszki. Wyprostowane – uszy skierowane są nieznacznie ku przodowi; gdy pies pracuje – jego uszy bywają położone na czaszce. Wysokie osadzenie uszu stanowi wadę.
SZYJA: Mocna i umiarkowanie łukowata.
TUŁÓW: Zwartej budowy, lecz nie przesadnie krótki. Bez nadwagi. Kościec proporcjonalny do wielkości psa.
Grzbiet: Prosty i łagodnie opadający ku biodrom.
Lędźwie: Mocne i dobrze umięśnione. Długie lędźwie, które mogą osłabiać grzbiet, stanowią wadę. Klatka piersiowa: Dobrze rozwinięta.
OGON: Osadzony umiarkowanie wysoko; u nasady stanowi przedłużenie linii kręgosłupa. Noszony nad grzbietem, gdy pies nie pracuje. Nie jest załamany, ani ciasno zwinięty na grzbiecie; nie jest także okryty krótkim włosem jak lisia kita. Ogon malamuta jest dobrze owłosiony i przypomina powiewające pióro.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE : Przednie kończyny grubokościste i umięśnione; widziane z przodu – proste aż do śródręczy.
Łopatki: Umiarkowanie ukośne.
Śródręcza: Krótkie i mocne; widziane z boku – nieznacznie ukośne.
KOŃCZYNY TYLNE : Tylne kończyny szerokie. Widziane od tyłu – zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu podążają za przednimi, nie będąc ustawionymi ani zbyt ściśle, ani za szeroko. Palce szczątkowe na tylnych łapach są niepożądane i powinny być usuwane u szczeniąt, krótko po narodzinach.
Uda: Silnie umięśnione.
Kolana: Umiarkowanie ukątowane.
Stawy skokowe: Umiarkowanie ukątowane i nisko osadzone.
ŁAPY: Typu „rakiety śnieżnej” – zwarte i mocne, z dobrze wykształconymi opuszkami, nadającymi solidny, zwarty wygląd. Duże, o zwartych i dobrze wysklepionych palcach. Między palcami rosną włosy ochronne. Opuszki są grube i twarde; pazury – krótkie i mocne.
CHÓD/RUCH : Chód malamuta jest pewny, zrównoważony i mocny. Jak na wielkość i budowę psa, jest on zwinny. Z boku widać dobrą akcję kończyn tylnych, udzielającą się poprzez dobrze umięśnione lędźwie kończynom przednim. Kończyny przednie napędzane są akcją kończyn tylnych; poruszają się one płynnie, z dobrym wykrokiem. Widziane z przodu lub z tyłu – łapy poruszają się w jednej linii, ani zbyt ściśle, ani zbyt szeroko. W szybkim kłusie, łapy będą zbliżać się ku osi ciała. Szczudłowaty ruch lub jakikolwiek nie w pełni wydajny i niestrudzony ruch, powinien być oceniany negatywnie.
SZATA:
WŁOS: Malamut ma gęsty, gruby włos ochronny, nigdy długi ani miękki. Podszycie gęste, 1-2-calowej (tj. ok. 2,5-5,1-centymetrowej) głębokości, natłuszczone i wełniste. Twardy włos ochronny, podobnie, jak podszycie, ma zróżnicowaną długość. Szata na bokach tułowia stosunkowo krótka do średniej, dłuższa wokół barków i szyi, w dół grzbietu, na zadzie oraz portkach i piórze ogona. Malamuty zwykle mają krótszą i mniej obfitą szatę podczas lata. Malamuta należy wystawiać w naturalnej szacie. Trymowanie jest niedopuszczalne; wyjątek stanowią łapy, których włos można uporządkować.
MAŚĆ : Rozpiętość najczęściej występujących kolorów waha się od jasno szarego, przez odcienie pośrednie, do czarnego, śniadego oraz jego odcienie, do rudego. Słabo rozgraniczone kolory są dopuszczalne w podszyciu, znaczeniach na głowie i na połączeniach obszarów białych z kolorowymi. Jedynym dopuszczalnym jednolitym kolorem jest jednolicie biały. Umaszczenie białe zawsze dominuje na spodzie tułowia, częściowo na kończynach, łapach oraz masce. Biała strzałka na czole i/lub kołnierzu, bądź też plama na karku są atrakcyjne i dopuszczalne. Umaszczenie malamuta jest płaszczowe; biel zachodząca na tułów lub upstrzenie nierównomiernymi białymi plamami są niepożądane.
Klasyfikacja umaszczenia stosowana w AMCA:
- czarne z białym: włos okrywowy czarny, podszerstek czarny lub ciemnoszary
- foczy z białym: włos okrywowy czarny lub prawie czarny, podszerstek  biały lub kremowy.
Z daleka pies sprawia wrażenie czarnego, ale z bliska widać jasny podszerstek;
- sobolowy z białym: włos okrywowy czarny lub szary, podszerstek rudawy lub rude laty. Zarówno czerń, jak i kolor rudy wyraźnie widoczne
- wilczaty z białym: włosy okrywowe szare, podszerstek jasnoszary, kremowy lub biały. Pies sprawia wrażenie jednolicie szarego, nawet jeśli końce włosów są czarne. Nie ma wyraźnie widocznego koloru rudego;
- srebrny z białym: włos okrywowy jasnoszary, podszerstek biały;
- rudy z białym lub brązowy z białym: wyraźny rudy odcień jasny lub ciemny. Wargi i wierzchołek nosa brązowy, oczy jasne. Nie może być widoczny czarny nalot;
- biały: włos okrywowy i podszerstek białe, często występuje kremowa maska. Dopuszczalne jest tylko umaszczenie jednolite.
Znaczenia na pysku stanowią charakterystyczna cechę rasy, są one także szczegółowo opisane przez AMCA, podobnie jak znaczenia na szyi i klatce piersiowej.
WIELKOŚĆ / CIĘŻAR CIAŁA: Rasa jest naturalnie zróżnicowana pod względem wielkości. Pożądane gabaryty psa zaprzęgowego to:
Psy: 25 cali w kłębie, 85 funtów (63,5 cm, 38 kg).
Suki: 23 cale w kłębie, 75 funtów (58,5 cm, 34 kg).
Jednakowoż, wymogi dotyczące wielkości psa nie powinny przeważyć tych, które dotyczą typu, proporcji, ruchu oraz cech użytkowych. Jeżeli psy uznane zostaną za równe pod względem typu, proporcji i ruchu, preferowany jest pies, którego wielkość najbardziej zbliżona jest do wymaganej u psa zaprzęgowego.
ISTOTNE PODSUMOWANIE: Podczas sędziowana Alaskan malamutów największy nacisk należy położyć na ich funkcję zaprzęgową i predyspozycje do transportowania ciężkich ładunków w Arktyce. Stopień negatywnej oceny powinien zależeć od stopnia, w jakim pies odbiega od opisu idealnego malamuta oraz w jakim konkretna wada zaburzałaby zdolność psa do pracy. Kończyny malamuta muszą wykazywać niezwykłą siłę i ogromną siłę napędową. Wszelkie oznaki niedoskonałości kończyn i łap, zarówno przednich, jak i tylnych, w postawie czy w ruchu, powinny być uważane za poważną wadę. Wadami tymi byłyby: płaskie łapy, krowia postawa, wadliwe śródręcza, strome łopatki, brak kątowania, szczudłowaty ruch (lub wszelki ruch, który nie jest harmonijny, mocny i pewny), wysokonożność, płytka klatka piersiowa, ciężkość, lekki kościec oraz słabe proporcje ogólne.
Malamuty są bardzo przyjacielskie wobec ludzi i często porównuje się je do dużych pluszowych niedźwiadków. Jest to rasa wyjątkowo socjalna, o silnym instynkcie stadnym, dlatego zaleca się, by psy te były członkami rodziny, nie były trzymane z dala od tego swojego rodzinnego „stada”. Z racji swej silnej orientacji na stado, AM nie są „psami jednego właściciela” – nie wybierają sobie jednego pana, lecz żyją blisko wszystkich członków swojej ludzko-psiej, czyli całej rodziny.
Jest to wyjątkowo inteligentna rasa, silą rzeczy są wiec wyzwaniem szkoleniowym. Ludzie często mylą fakt, ze malamuty są trudne do wyszkolenia, z oznakami głupoty. A psy te po prostu z racji swej inteligencji szybko się nudzą, kluczem do ich szkolenia powinno być rozbudzanie malamuciej ciekawości i  zainteresowania.
Malamut zazwyczaj wie, czego oczekujesz od niego, jakich zachowań, co chciałbyś aby zrobił, ale gdy nie ma na to ochoty, żadne siły nie zmuszą go do posłuszeństwa. Jednak oddany opiekunowi, członkowi stada, malamut wykona polecenia z wielką radością!
Nie jest to pies dla osób niedoświadczonych, raczej nie nadaje się na pierwszego psa. Łatwo jest popełnić błędy wychowawcze trudne niestety do odrobienia w późniejszym wieku. Szkolenie malamuta stanowi prawdziwe wyzwanie. Wymaga żelaznej konsekwencji, wielkiego zaangażowania i wielkiej miłości do zwierzęcia. Mówi się o nim, że łatwo jest nauczyć go czegoś, ponieważ jest pojętny i uczy się wyjątkowo szybko. Nakłonienie go jednak do powtarzania tej czynności nie jest zadaniem łatwym. Jest to niestety wspólna cecha wszystkich ras północnych, tak bardzo niezależnych i „charakternych”.
Zatrważający jest fakt, że niestety coraz więcej malamutów trafia do  schronisk lub nawet jest usypianych. Zdarza się tak  ponieważ ktoś zakochał się w uroczym, puszystym szczeniaczku, ale nie potrafił zapanować nad wielkim, upartym i bardzo silnym dorosłym psem. Spora cześć winy spoczywa niestety na nieodpowiedzialnych hodowcach, którzy z chęci zysku za wszelka cenę są w stanie sprzedać szczenię każdemu kto zapłaci, bez względu na to czy jest on odpowiednia osobą czy nie. Zdarza się, że malamuty są reklamowane przez sprzedającego jako doskonałe psy stróżujące czy obronne. Nic błędniejszego! Jego rola może się ograniczać jedynie do odstraszania intruza swoim imponującym, „dzikim” wygładem – wpatrujący się z zaciekawieniem malamut budzi respekt. Jednak przywita on złodzieja niemal równie ciepło, jak członka rodziny. I to jest właśnie to, co czyni go malamutem. Nie wolno nam zapominać, że w igloo wszystkie psy od szczenięcia po dorosłe osobniki bawiły się  z dziećmi, służyły im za miękkie posłania lub „grzejniki”; nie było mowy o żadnej agresji czy zagrożeniu ze strony zwierzęcia. Osobniki przejawiające choć najmniejszy cień agresji w stosunku do człowieka były natychmiast eliminowane. Dzięki ciepłemu, pełnemu miłości i szacunku traktowaniu psów przez Mahlemiutow ,rasa ta obdarzona jest tak wspaniałymi cechami charakteru oraz pełnym oddaniem człowiekowi
Ze względu na swój silny instynkt stadny malamuty mogą być bardziej agresywne w stosunku do psów innej rasy. Komunikacja z innymi psami zachodzi na wiele rożnych sposobów,  również z użyciem zębów. Należy jednak podkreślić, że nie sprowokowane atakują bardzo rzadko. Często cierpliwie znoszą zaczepki innych psów ignorując je, ale ich cierpliwość – jak każdego z nas -  ma swoje granice. Słabo lub źle zsocjalizowany i wychowany malamut może być agresywny w stosunku do obcych psów. Z tego też powodu trzeba zwracać uwagę na właściwe wychowanie i maksymalną socjalizację szczenięcia z innymi psami.
Alaskan malamuty są raczej cichymi psami, właściwie prawie nie szczękającymi. Mają natomiast skłonność do „mówienia”. To malamucie gadanie to bardzo bogaty wachlarz mruczenia, pisków, skowytów aż po charakterystyczne wycie. Kiedy jeden zaczyna „śpiew” inne podążają za nim i mamy wspaniały koncert, rodem z mroźnej Alaski pełnej dzikich wilków. Pamiętajmy jednak, że wspólne wycie to sposób komunikacji w stadzie, jak również dobra metoda na rozładowanie wszelkich napięć.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Niebieskie oczy.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga:  Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

Pierwszy raz pokazane zostały na wystawie w Berlinie, w 1880 roku. Podupadła w czasie I wojny światowej populacja, powrót do dawnej świetności zawdzięcza majorowi Herberowi, który na ocalałych psach oparł swoją hodowlę. Niezbyt chwalebną sławę przyniosła Weimarom II wojna światowa, kiedy to używane były przez gestapo, jako psy służbowe. Po wojnie rasa przeżywa prawdziwy okres świetności i popularności.
Zainteresowanie rasą w naszym kraju wciąż rośnie. Coraz częściej poza konkursami pracy czy na łowiskach, spotykamy je na wystawach, konkursach psich sportów, czy jako psy pracujące. Wyżeł weimarski jest psem nadającym się zarówno dla myśliwego, jak i dla zwykłego, szarego i niepolującego człowieka. Są wspaniałymi towarzyszami zabaw dla dzieci, ich niespożyta energia czyni z nich idealne psy dla miłośników wszelakich sportów: jazdy rowerowej, konnej, pływania. Zdobyły też dużą popularność, jako psy policyjne.
Nieufność wobec obcych czyni z nich nieugiętych i nieustraszonych obrońców ludzkiej rodziny.

WZORZEC RASY

Kraj pochodzenia: Niemcy. FCI Standard 27.02.1990
Klasyfikacja FCI: Grupa VII – wyżły
Sekcja I – wyżły kontynentalne
Do uzyskania tytułu CH. potrzebne próby pracy.
Przeznaczenie: wszechstronny pies myśliwski, popularny również jako pies służbowy (Australia, Stany Zjednoczone)
Wygląd ogólny: pies o średniej do dużej wielkości, piękny kształt, suchy, umięśniony. Wyraz płci musi być wyraĽnie zaznaczony. Istotne proporcje: długość ciała do wysokości w kłębie jak 12:10 Proporcje głowy: od nosa do przełomu czołowo-nosowego trochę dłuższa niż od przełomu do guza potylicznego. Proporcje kończyn przednich: odległość od kłębu do łokcia jest prawie równa odległości od łokcia do środka śródręcza.
Zachowanie i charakter: wszechstronny pies do polowania, posłuszny o zrównoważonym charakterze, obdarzony niewiarygodną pasją myśliwską, systematyczny i wytrwały. Wybitnie dobry nos. Cięty na drapieżniki i zwierzynę, ostry na człowieka (instynkt stróżowania AB) jednak nigdy agresywny. Pewny w wystawianiu, jak i w pracy w wodzie. Wybitny w pracy po strzale.
Głowa: czaszka w dobrej harmonii do wysokości tułowia i twarzoczaszki. U psa szersza niż u suki. U obu płci szerokość czaszki pozostaje w dobrej proporcji z długością głowy. Bruzda w środku czoła. Guz potyliczny umiarkowanie rozwinięty. Łuki jarzmowe dobrze rozwinięte, widoczne. Przełom nosowo – czołowy słabo zaznaczony. Trzewioczaszka: nos duży, wystający nad żuchwą, koloru ciemnocielistego, przechodzącego stopniowo w szary. Kufa: długa, szczególnie u psów silna, z profilu prawie kwadratowa, szczęki i żuchwa tak samo mocne, grzbiet nosa prosty, często lekko wysklepiony, nigdy wklęsły.
Fafle/Wargi: średnio przylegające, od strony wewnętrznej cielistego koloru (tak jak podniebienie). Kącik warg słabo zaznaczony.
Szczęki/Zęby: mocne, zgryz nożycowy.
Policzki: muskularne i wyraĽnie zaznaczone „Sucha głowa”.
Oczy: barwy bursztynowej, od ciemnej do jasnej. Szczenięta mają oczy barwy błękitnego nieba.. Okrągłe, osadzone nieco skośnie. Powieki dobrze przylegające.
Uszy: szerokie, dość długie, sięgające mniej więcej kącików warg,. Wysoko i wąsko osadzone, zaokrąglone na końcach. Podczas nasłuchiwania, zwrócone do przodu, pofałdowane.
Szyja: o szlachetnym zarysie i noszenie, linia górna wygięta, muskularna, niezbyt krótka, sucha. Silniejsza przy łopatkach, harmonijne przechodząca w linię grzbietu i klatki piersiowej.
Tułów:
Linia górna: przechodzi harmonijnie z linii szyi przez dobrze wykształcony kłąb w stosunkowo długi i mocny grzbiet.
Kłąb: dobrze wykształcony.
Grzbiet: muskularny, mocny, nieopadający. Dłuższy grzbiet nie jest wadą, lecz znakiem morfologicznym rasy. Zad: lekko ścięty, miednica długa.
Klatka piersiowa: mocna, ale nie przesadnie szeroka, dostatecznie głęboka, sięga prawie poziomu łokci, wystarczająco długa. Dobrze wysklepiona, nie beczkowata, z długimi żebrami, dobrze zaznaczone przedpiersie.
Linia dolna i brzuch: lekko się unosi, brzuch nie jest podkasany (charci).
Ogon: osadzony nieco poniżej linii grzbietu jak u innych porównywalnych ras. Ogon mocny i dobrze obrośnięty sierścią. W stanie spoczynku zwisa, podczas pracy noszony poziomo i wyżej.
Kończyny przednie: ogólne wrażenie – wysokie, suche, proste, równoległe, niezbyt rozstawione. Łopatka długa, ukośna, dobrze osadzona na ścianie klatki piersiowej i dobrze umięśniona. Dobre kątowanie stanu barkowego. Ramię ukośne, dostatecznie długie i mocne. Łokcie swobodne, proste, ani wciśnięte, ani odstające. Podramię proste i długie. Nadgarstek mocny i zwarty. ?ródręcze suche, lekko skośne. Łapy mocne, równoległe do osi ciała. Palce zwarte i wysklepione. Palce środkowe dłuższe są charakterystyczne dla rasy i nie stanowią wady. Pazury koloru szarego od jasnego do ciemnego, poduszki dobrze pigmentowane, twarde.
Kończyny tylne: ogólnie – kończyny wysokie, suche i dobrze umięśnione. Równoległe, nie są zwrócone ani do środka, ani na zewnątrz. Udo dostatecznie długie, mocne i dobrze umięśnione. Kolano mocne i dobrze zarysowane, Podudzie długie, ścięgno dobrze widoczne. Staw skokowy mocny i wyraĽny, śródstopie suche w pozycji prawie pionowej. Stopy mocne z palcami dobrze zwartymi bez ostróg. Reszta odpowiada kończynom przednim.
Chody: ruch wydajny i swobodny. Kończyny przednie i tylne ustawione równolegle. Skok w galopie długi i płaski. W kłusie linia grzbietu pozostaje prosta. Inochód jest niepożądany.
Skóra: mocna. Dobrze, ale niezbyt ciasno przylegająca.
Szata:
Włos: krótki, mocny, bardzo gęsty, gładko przylegający włos okrywowy. Bez lub z niewielkim podszerstkiem.
Umaszczenie: srebrne, sarnie lub mysio szare oraz wszystkie odcienie pośrednie między tymi barwami. Głowa i uszy najczęściej nieco jaśniejsze. Białe znaczenia: dopuszczalne są tylko nieduże na piersiach i palcach. Niekiedy przez środek grzbietu przechodzi więcej lub mniej wyraĽnie widoczna ciemniejsza pręga. Psy z wyraĽnym czerwonożółtym podpalaniem mogą otrzymać, co najwyżej ocenę „dobrą”. Brązowe podpalanie jest wadą cięższą.
Wielkość i waga:
Wysokość w kłębie:
psy 59 – 70 cm (idealne wymiary: 62 – 67), suki: 57 do 65 cm (idealne wymiary 59 – 63). Waga: psy: ok. 30-40kg, suki ok. 25-35 kg.

Wady ciężkie:
- wyraĽne odchylenie od typu, różnice w cechach płci,
- znaczne odchylenia w wielkości i proporcjach,
- twarzoczaszka: wielkie odchylenia np. zbyt mocne fafle, krótka lub szpiczasta kufa,
- szczęki i zęby: brak więcej niż dwu P1 lub M3,
- oczy: lekkie wady, przede wszystkim lekkie i jednostronne wady powiek,
- uszy: wyraĽnie krótkie lub długie, niepofałdowane,
- luĽna skóra na szyi (łatok), znaczne odchylenia od kształtu i muskulatury,
- grzbiet: wyraĽnie łękowaty lub karpiowaty, przebudowany,
- klatka piersiowa beczkowata, niewystarczająco głęboka lub niewystarczająca długa, podkasany brzuch,
- wyraĽne anomalie postawy np. wadliwe kątowanie, odstające łokcie, rozwarte łapy,
- mocno beczkowate lub krowie kończyny,
- złe poruszanie się w poszczególnych typach ruchu, także słaby wykrok lub ruch – inochód,
- wyraĽny defekt, np. skóra bardzo delikatna lub słaba,
- pośrednie rodzaje włosa między prawidłowymi wymienionym w standardzie,
- wadliwe owłosienie brzucha i uszu, rozprzestrzenienie podszerstka u psów krótkowłosych, wyraĽnie lokowane lub skąpe owłosienie psów długowłosych,
- odstępstwa od szarych odcieni, jak żółte lub brązowe, brązowe podpalanie,
- mocne odstępstwa w wielkości lub wadze (np. więcej niż 2 cm od wartości podanych w standardzie),
- inne poważne niedociągnięcia,
- lekkie wady charakteru.

Wady dyskwalifikujące:
- zupełna nietypowość ( zbyt lekki lub zbyt ciężki ),
- brak proporcji,
- nietypowa głowa,
- nietypowa twarzoczaszka np. wklęsły grzbiet nosa,
- przodozgryz, tyłozgryz, braki dalszych zębów,
- oczy: entropiom, ektropium,
- nietypowe uszy, np. odstające,
- bardzo wyraĽne podgardle,
- łękowaty lub karpiowaty grzbiet, mocno przebudowany,
- klatka piersiowa zniekształcona, wyraĽnie beczkowata,
- rachityczne kończyny, zniekształcone,
- kulawizna,
- trudności w poruszaniu się,
- braki lub zniekształcenia skóry,
- częściowy lub zupełny brak sierści,
- umaszczenie inne niż szare, rozległe brązowe podpalanie, białe plamy poza piersią i łapami,
- inne odchylenia, choroby dziedziczne,
- wady charakteru np. nerwowość lub lękliwość.